Çocukken, babam iki çubuk arasında gerilmiş ipe bağlı tahtadan yapılmış kukla getirdi.İlk başlarda elime hiç almamıştım..kardeşlerim onunla oynayp eglendini görünce bende oynamaya başladım.İki çubuğu hareket ettirdikçe hareketler yapıyordu. Zamanla sevmeye başlamıştım.Ufacık bir sirk dünyası yaratırdım .. bazen kendinizi ,bazende ağlayan çocuğu mutlu etmektir kuklanın işi... bütün içtenliğini, duygularınızı hayallerini ipin ucunda salladığınız tahta parçasına yüklersiniz.. bir gün gelir sandıkta bulursunuz ve tekrar yaşatmaya çalışırsınız...ve siz artık çocuk değilseniz de, o size inat, gün ışından uzak sizin çocukluğunuzu saklayacak kadar samimi, güleç yüzlüdür..

Bir masal kentinde olmazsa olmazlarından; kuklalar.. Kuklaların olduğu heryer güzeldir.

--
~erdincaltun2

"Bir üzüntün vardI, benimle paylasmadIn,
Bir sevincim vardI, kendime sakladIm,
YALNIZIZ iSTE" .... A.Ara

Belki aynı günden ve aynı zamanlardan değil ama, yine aynı gösteri grubunun, aynı isimli kukla gösterisi...Benim gibi merak edenler için bir fikir olur en azından...

Seyretmek isteyenler için Sırasıyla linkler;
[link]

[link]

[link]

[link]

[link]

--
Ne garip sıkıntıdır, şu suskunluguma en uygun makamı bulamamak...

Değerli katkınız için tüm yüreğimle teşekkür ediyorum...

--

Dost;
Gene ne kadar yerli yerinde ve güzel değinmişsiniz...

Benim zor bir çocukluğum oldu.
Ekmek parasını 11 yaşında kazanmak zorundaydım.
Neredeyse hiç oyuncağım olmadı.
İlk oyuncağım pencere önleriydi, çalışmaktan arta kalan zamanlarda penceremin önüne oturur, seyrederdim olanı biteni...
Gördüğüm ağaçları birbirleriyle konuşturur, kaldırımlara isimler takar, kedilerle söyleşirdim...
Bir süre sonra hayatın kı p ırtılarını izlemenin, tadına doyulmaz bir oyun olduğunun ayırdına vardım.
Şu anda 63 yaşındayım ve aynı oyunu hala oynamaktayım.
Bu yüzden hep çocuk kaldım; daha doğru bir deyişle çocukluktan hiç vazgeçmedim.

Prag, kuklaların olduğu kadar oyuncakların da cenneti...
Dünyanın ahşaptan imal edilen en güzel oyuncakları Prag'da yapılıyor.
Bu oyuncakları yapan firmanın adı "Manifaktura"...
Yolunuz Prag'a düşerse ve siz de bizler gibi hala cocuk kalanlardansanız mutlaka uğrayın.
Aylin hemen buldu yerini, içinde kendimizi kaybettik...
Bir dolu armağan aldık sevdiklerimize.
Eşimle kendimize tahtadan minik yaylı bir kukla aldık, döner dönmez ilk işimiz onu asmak oldu...
Önünden her geçtiğimizde oynuyoruz...

Lafı gene çok uzattım sanırım,
bağışlayın çocukluğuma verin

--

Üstadım; çocukluk adına ne varsa onu yaşatın bize..o kadar çok yazın ve o kadar uzatın ki anlatacak birşey kalmasın. Uzun zamandır bu kadar yoğunlukta yorumlar yazmamıştım. "Hani dokunsalar ağlarım" gibi.. bana dokundunuz bende yazdım.

--
~erdincaltun2

"Bir üzüntün vardI, benimle paylasmadIn,
Bir sevincim vardI, kendime sakladIm,
YALNIZIZ iSTE" .... A.Ara

Sevgili Erdinç;
insan kıvamında ve tadındaki zerafetiniz beni gerçekten çok mutlu ediyor...
Her dokunuşunuzla beni biraz daha insanlaştırıyorsunuz, ne güzel, siz çok yaşayın...
Mesleğim gereği hiç susmayan, çok konuşan biri olduğum sanılır;
oysa hayatta öyle değilim, saygıyla, hayranlıkla gözlemeyi, sessizce dinlemeyi, konuşmaya yeğlerim.
İnanın bana siz yazdıkça konuşuyorum; bir yandan kendime şaşıyor; bir yandan da çok seviniyorum..
Sağ olun, hep var olun...

--

fotografın altındakı yorumunuz ne kadar dogru.. böylesi bir masal kenti, elbette kendine kuklalar yaratacaktı..bu guzel kentı bıze gerek fotograflarınızla gerekse yazdıklarınızla o kadar guzel anlattınızkı ,prag hakkında bırcok bılgıye sahı p oldum. bunun ıcın bır kez daha cok tsk edıyorum sıze ustam. sagolun varolun

--

--
bugün, yine yeni bir yaşam başlayacak...

--